"ΕΠΙΘΕΣΗ" κατά ΣΗΜΙΤΗ στο ΒΕΡΟΛΙΝΟ 

 

 

 

Την Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012 ο πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Κώστας Σημίτης παραβρέθηκε σαν ομιλητής στην εκδήλωση του ιδρύματος Heinrich-Böll των Γερμανών Πρασίνων στο Βερολίνο. Μαζί με τον κ. Σημίτη παραβρέθηκε και ο επικεφαλής της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ευρωβουλευτής κ. Daniel Cohn-Bendit.

 

Κατά την διάρκεια της συζήτησης έκανε παρέμβαση με μια ομιλήτρια η ομάδα Real Democracy Now! Berlin/GR που δραστηριοποιείται μεταξύ των Ελλήνων κυρίως της Γερμανίας. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της μάλιστα η ομάδα "πραγματοποίησε παρέμβαση με στόχο να καταδείξει τις ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού και των κυβερνήσεών του αναφορικά με την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, επιμένοντας στο θέμα της διαφθοράς και την ευθύνη συνεργατών του κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του (Siemens, Ferrostahl)".

 

Όπως έχει γίνει και στο παρελθόν σε αντίστοιχες επισκέψεις (Πάγκαλος), η μαχητική αυτή ομάδα είπε από το βήμα τις απόψεις της και ουσιαστικά επιτέθηκε κατά του κ. Σημίτη. 

 

Σε ανακοίνωση της ομάδας μετά την παρέμβαση τονίζoνται τα ακόλουθα: "Ο Κ. Σημίτης περιορίστηκε στο να καταγγείλει ως λαϊκιστές όσους αμφισβητούν τον μονόδρομο του Μνημονίου. Επέρριψε αποκλειστικά την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που τον διαδέχτηκε και καταλόγησε ανεπάρκεια σε όσους διαπραγματεύτηκαν τους όρους του Μνημονίου με τους δανειστές, την “ισχυρή πλευρά”, όπως τους χαρακτήρισε. Δεν αμφισβήτησε τους στόχους και τις μεθόδους του Μνημονίου. Αντίθετα, ανέπτυξε την άποψη πως οι στόχοι του θα μπορούσαν να έχουν επιτευχθεί, αν λαμβανόταν υπόψη εκ των προτέρων η συνεχής αλλαγή των ευρύτερων παγκόσμιων οικονομικών δεδομένων. Αναλώθηκε στο γνωστό εκβιαστικό ψευδοδίλημμα “ευρώ ή δραχμή – αποχώρηση ή παραμονή στην Ευρωζώνη” αποφεύγοντας να ασχοληθεί με την ουσία της χρηματοπιστωτικής κρίσης ως παράγωγο του οικονομικού ιμπεριαλισμού.

 

Ο Daniel Cohn-Bendit αφού άσκησε κριτική στην επιλογή των ισχυρών της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία) να ακολουθήσουν τιμωρητική στάση και πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Προέταξε ένα κακέκτυπο αλληλεγγύης, η οποία όμως δεν αμφισβητεί την δομή της Ευρωζώνης, μιας αλληλεγγύης με όχημα ιδιωτικές επενδύσεις και δήθεν ανάπτυξη που δίνει όπως έχει αποδειχθεί πλήρη στήριξη στην κερδοσκοπία και τη λεηλασία δημόσιου πλούτου από τις μεγάλες επιχειρήσεις".