Η τουρκική προκλητικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο με σοβαρές προσβολές σε βάρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από μια χώρα που διαπραγματεύεται την ένταξή της. Φθάσαμε στο σημείο ο Τούρκος διαπραγματευτής με την ΕΕ, Εγκεμέν Μπαγίς, να δηλώνει, χωρίς περιστροφές ενώπιον της Μεικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Τουρκίας – Ε.Ε., ότι η Άγκυρα επιθυμεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί «μπορεί να βγάλει την ΕΕ από την μιζέρια της». Ταυτόχρονα, γίνεται ξεκάθαρο πως κάθε άλλο παρά είναι πρόθυμη η τουρκική πλευρά, να αποσύρει τα όσα προσβλητικά δήλωσαν, τις τελευταίες μέρες, υψηλόβαθμοι Τούρκοι αξιωματούχοι, σε βάρος της ΕΕ και της Κύπρου. Το πιθανότερο είναι πως οι επαναλαμβανόμενες αναφορές σε "Άθλια ΕΕ", "Νότια Κύπρο", και "κυριαρχία της Βόρειας Κύπρου", εντάσσονται στο πλαίσιο μιας νέας Τουρκικής  επικοινωνιακής  τακτικής και μάλιστα πολύ επιθετικής προς κάθε κατεύθυνση.

 

Ωστόσο, όπως συμβαίνει και στο θέμα του Κυπριακού προβλήματος, έτσι και στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, η Άγκυρα προσπαθεί την ίδια ώρα, από θύτης να παρουσιάζεται επιτήδεια και ως θύμα. Προς αυτή την κατεύθυνση διαπιστώσαμε  να κινούνται, η τουρκική αντιπροσωπεία και οι γνωστοί φιλοτουρκικοί κύκλοι  στην τελευταία συνεδρία της Μεικτής Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής Τουρκίας – Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. Στο πλαίσιο της συζήτησης, επέμεναν πως η Τουρκία  θυματοποιείται από τα "διπλά μέτρα και σταθμά", που η ίδια η ΕΕ εφαρμόζει, αφού επιβάλλει καθεστώς θεώρησης βίζας στους Τούρκους υπηκόους και καθυστερεί "αχρείαστα" την ενταξιακή πορεία της χώρας. Μίλησαν ξανά για τη δήθεν απομόνωση των Τ/Κ και την ανάγκη να δικαιωθούν για τη θετική τους ψήφο στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. 

 

Είναι πραγματικά προκλητικό να επιχειρείται μια τόσο ετεροβαρής παρουσίαση της σημερινής κατάστασης της Τουρκίας. Πως είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, από την στιγμή που συστηματικά η Άγκυρα παραλείπει να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της, όπως είναι η εφαρμογή του Συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου, η εξομάλυνση των σχέσεών της με τους γείτονες και ο τερματισμός της στρατιωτικής της παρουσίας στην ευρωπαϊκή Κύπρο.

 

Η Τουρκία προχωρά όντως σε  μεταρρυθμίσεις, στην προσπάθεια της να εναρμονιστεί με το Ευρωπαϊκό δίκαιο. Ωστόσο οι μεταρρυθμίσεις ,  μένουν  μόνο στα χαρτιά, αφού  δεν υλοποιούνται  στην πράξη. Υπάρχει δυστοκία στην εφαρμογή τους, απροθυμία και καθυστέρηση,  που αποδίδονται άλλοτε  στην έλλειψη κουλτούρας αποδοχής των αλλαγών και άλλοτε  σε άγνοια ή έλλειψη εμπειρογνωμοσύνης.

 

Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό ότι η Άγκυρα δεν ακούει κανένα. Κινείται στην βάση της δικής της λογικής και των δικών της συμφερόντων. Οι εκκλήσεις για συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές της  υποχρεώσεις και για σεβασμό προς τις ευρωπαϊκές οδηγίες, δεν την επηρεάζουν. Η ίδια καθορίζει τη στάση της, άλλοτε προκαλώντας, άλλοτε εμπαίζοντας και άλλοτε κλαίοντας για να προωθήσει τα συμφέροντα της.  Πιο ανησυχητικό, όμως, είναι το γεγονός ότι κάποιοι  επιμένουν να την προστατεύουν και προκλητικά να την ανέχονται, δημιουργώντας νέα τετελεσμένα.